Leeftijd:

13-16 jaar

Trefwoorden:

autisme, seks, social media

Mijn dochter van 14 heeft autisme en een IQ van 86. Ze heeft extreem veel behoefte om sex te gaan hebben. We proberen er open met haar over te communiceren maar dan zegt ze dat ze het helemaal niet wil.

Nu hebben we voor de vierde keer ontdekt dat ze weer met jongens praat hierover, en dat ze met hen wil afspreken. Ook laat ze zichzelf online bloot zien en masturbeert ze voor de camera. Het lijkt niet aan te komen dat wat ze doet gevaarlijk kan zijn. Er wordt gesproken over alle soorten sex.

Ik maak me zorgen. Dadelijk krijgt ze hier een trauma van. Want de jongens zijn ook niet echt van haar leeftijd. We denken dat ze zeker 18 jaar of ouder zijn. Ik ben er ziek van maar weet geen oplossing. Heeft u tips of ideeën?

Het antwoord van de deskundige

We kunnen ons uw zorgen heel goed voorstellen. Gelukkig zijn er op dit moment nog geen ongelukken gebeurd. Maar je moet natuurlijk wel voorkomen dat dat alsnog gaat gebeuren. Heel goed dus, dat u daar tips en ideeën voor vraagt. (En ook heel goed dat u er open over kunt praten, zonder boos te worden. Dat is al de helft van de oplossing.)

Wat bij uw dochter (met autisme en minder dan gemiddeld IQ) in ieder geval nodig is, is: een directieve benadering en duidelijke afspraken. Een 'directieve benadering' wil zeggen dat je heel duidelijk aangeeft wat de spelregels zijn, en wat je wil dat er wel of niet gebeurt. (Dit in tegenstelling tot een 'non-directieve benadering', waarbij degene die geholpen wordt, zelf zegt wat hij of zij het liefste zou willen.) Om wat voor afspraken het zou kunnen gaan, leest u straks.

Afleiden van online naar offline

Uitgangspunt zou moeten zijn om uw dochter af te leiden van de neiging om haar seksuele behoeften online te uiten, en haar te begeleiden naar een situatie waarin dat offline kan. Ze heeft seksuele gevoelens, en behoeften, waar ze iets mee moet. Dat mag! Ze heeft die gevoelens nu eenmaal, en zal ze dus kwijt moeten. Alleen liever niet online, omdat dat – zoals u zelf al zei – nogal gevaarlijk kan zijn. Vooral ook wanneer het tot afspraakjes en ontmoetingen in real life gaat leiden.

In de praktijk betekent dat het volgende:

  • ten eerste dat ze natuurlijk best mag masturberen, maar dat ze moet leren dat je dat privé doet, en niet voor de webcam;
  • ten tweede dat ze geen afspraakjes in real life mag maken zonder dat u daarvan weet. (Doe daar niet dreigend over, maar maak er gewoon neutrale afspraken over.)
  • ten derde dat haar behoefte aan aandacht (die ze nu krijgt via haar online-contacten) op een andere manier ingevuld moet worden, namelijk offline, door u.

Positieve aandacht

De aandacht die uw dochter op dit moment krijgt – door online seksueel te communiceren, zichzelf online bloot te tonen, en te masturberen voor de webcam – werkt verslavend voor haar. Vanwege de geweldige aandacht die ze erdoor krijgt. Dat geeft haar een positief gevoel. Maar het idee is dus dat u haar zélf die aandacht moet gaan geven. Geen negatieve (afkeurende) aandacht, over wat ze allemaal fout doet, en hoe gevaarlijk dat allemaal is, maar positieve aandacht. Over wat ze allemaal goed doet, en dat haar seksuele behoeften volkomen normaal en begrijpelijk zijn.

U vertelde dat ze haar gedrag ontkent. Waarschijnlijk wil ze er liever ook niet over praten. Misschien komt dat omdat u tot nu toe vooral de nadruk heeft gelegd op wat ze allemaal fout doet, en hoe gevaarlijk dat allemaal is. Hopelijk valt er beter met haar te praten wanneer u de positieve benadering (zie boven) kiest.

Online gedrag volgen

Bij zorgenkinderen zoals uw dochter is het wel belangrijk om het social-media-gedrag goed te blijven volgen. Om te zien wat ze doet. En zo nodig in te kunnen grijpen. Zo te zien doet u dat al, omdat u anders niet had geweten wat ze online zegt en doet, maar het is zeker verstandig om dat te blíjven doen. Vanzelfsprekend moet dat niet stiekem, maar in onderling overleg. Met als argument: ik ben nu eenmaal je moeder, ik ben verantwoordelijk voor je, en ik wil ervoor zorgen dat je veilig bent.

Nog even voor de meelezers: om het social-media-gedrag van je kind te kunnen volgen, heb je wachtwoorden nodig. De vraag is dan: hoe krijg je die, en hoe leg je uit dat dat echt nodig is? Wat vaak goed werkt, is om de zaak om te draaien. Eerst leg je uit: "Als jij opeens verdwenen bent, moet ik op Facebook/WhatsApp/Instagram, etc. kunnen kijken waar je bent, omdat je daar waarschijnlijk je afspraakje hebt gemaakt. Ik zou het vreselijk vinden als ik niet weet waar je bent." En vervolgens: "Stel je voor dat ik opeens verdwenen zou zijn. Of je broertje. Dan zou jij toch willen weten waar wij zijn?!"

Professionele hulp

Tenslotte: de combinatie van autisme en een IQ dat wat lager dan gemiddeld is, stelt behoorlijk hoge eisen aan het vinden van oplossingen, en het tot stand brengen van gedragsverandering. Dat kunt u waarschijnlijk niet in uw eentje.

Ik raad u daarom aan om hier professionele hulp bij in te schakelen. Bijvoorbeeld via een instantie als MEE. Ook met de hulpverleners van het Leger des Heils heb ik heel goede ervaringen.

Succes gewenst!

U kunt hieronder reageren op het artikel of u kunt zelf een vraag stellen aan een deskundige.

Reageer