Leeftijd:

13-16 jaar

Categorie:

Gamen , Geweld , Geschiktheid

Trefwoorden:

pegi, gamen, games, leeftijd games

Mijn zoon blijft alsmaar maar roepen dat hij de enige is die GTA en Black Ops niet mag spelen. Hij heeft alles gedaan om mij uit te leggen dat hij geweld niet verheerlijkt, dat hij begrijpt hoe de games in elkaar zitten, dat het geweld inderdaad excessief is, maar dat het gewoon ketchup is dat bij de game hoort, dat hij er echt niet agressief van wordt, dat hij het spelen van deze schiet- en race-spelletjes gewoon leuk vindt, enzovoorts.

Tot op heden heb ik altijd strak vastgehouden aan de PEGI-classificaties. Maar ik vraag me af of ik – kijkend naar mijn verstandige zoon – niet onnodig streng ben?

Wat is nu wijsheid: hem deze spellen nog niet laten spelen, of meegaan met de menigte?

Het antwoord van de deskundige

De PEGI-classificatie is nuttig, betrouwbaar en verantwoord, maar hij heeft ook zijn beperkingen. Hij zegt namelijk alleen maar iets over de content (oftewel de inhoud) van games.

Daarnaast zijn er echter nog meer dingen die een rol spelen, als je je afvraagt of een bepaalde game risico's met zich meebrengt. Namelijk: het kind zelf, en de omstandigheden waaronder een game gespeeld wordt.

Dit worden wel "de drie C's" genoemd:

  • content (= de inhoud)
  • child (= het type kind)
  • context (= de omstandigheden)

Het kan dus heel goed zijn dat een game die geclassificeerd is voor een bepaalde leeftijd, tóch gespeeld kan worden door jongere kinderen, zonder dat dat speciale risico's met zich meebrengt, als er voldoende 'compensatie' is. Met name door de aard van het kind (niet zo gevoelig voor angst of geweld, goed in staat tot relativeren, sterk ontwikkeld geweten, etc.) en gunstige omstandigheden (zoals: een goede band tussen het kind en de ouders, een gezin waarin regelmatig gepraat wordt over ethische kwesties, een gezin waarin het normaal is om problemen op te lossen door overleg in plaats van geweld, ouders die regelmatig meekijken bij het gamen en er samen met het kind over praten, etc.).

Afweging maken

Vanaf deze afstand kunnen wij niet bepalen of er in uw geval voldoende compensatie is voor 'child' en 'context' in uw geval, maar het kan dus wel. Het is aan uzelf om dit goed in te schatten.

Overigens kan het bij de 'omstandigheden' wel weer een minpuntje zijn als uw zoon die games speelt met vriendjes die elkaar opjutten, en er een groepsdruk ontstaat om zoveel mogelijk menselijke en materiële schade aan te richten. Maar nogmaals: het is aan uzelf om deze totaal-afweging te maken.

Geen nederlaag

We kunnen ons voorstellen dat het lastig voor u kan zijn om alsnog toe te geven, waardoor uw positie als ouder verzwakt zou kunnen worden. Maar als u serieus een gesprek hierover aangaat met uw zoon, hoeft u het beslist niet als een nederlaag te zien.

U kunt hem zeggen dat u er nog eens over nagedacht heeft, en dat u besloten heeft om hem nu een eigen verantwoordelijkheid te geven, waar hij bewust en zorgvuldig mee om moet gaan. U kunt die bewustwording nog verder versterken door hem bijvoorbeeld te vragen hoe hij zelf hiermee om zou gaan als hij zélf een kind had. Wat zou zijn eigen kind wel of niet van hem mogen? En waarom? En onder welke voorwaarden?

Eigen verantwoordelijkheid en eindverantwoordelijkheid

En tenslotte: blijf benadrukken dat hij nu weliswaar een eigen verantwoordelijkheid heeft gekregen, maar dat u – als ouder – de eindverantwoordelijk houdt.

Dat kan bijvoorbeeld betekenen:

  • dat jullie afspraken maken over de maximale tijd die hij besteedt aan gamen (en dat u hem daaraan zal houden);
  • dat hij alleen gaat gamen als zijn huiswerk af is;
  • en dat u uw toestemming zult intrekken als blijkt dat hij er toch niet zorgvuldig mee omgaat (door opvallend ruwer gedrag of taalgebruik te gaan vertonen, of door geweld als normale oplossing voor conflicten te gaan zien, etc.)

Succes!

U kunt hieronder reageren op het artikel of u kunt zelf een vraag stellen aan een deskundige.

Reageer