Leeftijd:

13-16 jaar

Categorie:

Privacy

Onze dochter van 13 deelt haar mobiele telefoon met vier vriendinnen, door hun toegang te geven tot haar mobiel middels de vingerafdruk-identificatie. Dit keur ik af. Maar als ik het zeg, trekt ze zich daar (natuurlijk... puber...) niets van aan.

Welke gevaren schuilen hierachter die zij niet kan overzien?

Het antwoord van de deskundige

Om te beginnen: de mogelijkheid om een telefoon te kunnen openen met meerdere vingerafdrukken is vooral bedoeld voor gezinsleden en partners, om de inhoud van iemands telefoon te kunnen bekijken als de eigenaar overleden is (of in coma ligt, etc.) en beslist niet voor vrienden en vriendinnen.

Vingerafdruk = wachtwoord

Een vingerafdruk doet hetzelfde als een wachtwoord, een pincode of een huissleutel. Dat zijn dingen van jezelf, om je eigen leefwereld te beschermen, en die je dus nooit met anderen wilt delen. Dat is de belangrijkste boodschap voor uw dochter.

U kunt het ook gewoon verbieden, net zoals u het zou verbieden om haar huissleutel eindeloos te dupliceren voor vrienden en vriendinnen. Maar praten over de gevaren, en haar een eigen verantwoordelijkheid geven, werkt natuurlijk beter (bij pubers).

Gevaren

U vroeg naar de gevaren, om uw dochter te kunnen overtuigen. Die zijn té talrijk om allemaal op te sommen. En bovendien zijn er altijd situaties die té bizar zijn om zelf te kunnen bedenken, maar die zich wel opeens kunnen voordoen. We zien ze dagelijks langskomen. Maar om alvast een indruk te geven:

  • Als je je vingerafdruk (of wachtwoord, of pincode, of DigiD, of BSN, etc.) afgeeft aan anderen, geeft dat het risico op identiteitsfraude. Oftewel: dat anderen zich kunnen voordoen als jou. Bijvoorbeeld om een telefoon op jouw naam te kopen (zij de telefoon, jij betalen), of om een huis te huren voor een illegale wietplantage. ("Maar mijn vriendinnen zijn mijn vriendinnen! Die zouden dat nooit doen!" Antwoord: Ja, nú zijn ze nog je vriendinnen, maar vriendschappen kunnen ook stukgaan. En ze kunnen je telefoon ook weer doorgeven aan anderen.)
  • Als iemand toegang heeft tot je telefoon, kan diegene heel simpel je social-media accounts hacken. En daar allemaal akelige en beschamende dingen op zetten die je niet wilt. Waardoor je volkomen voor schut staat bij je (andere) vrienden. ("Maar mijn vriendinnen zijn mijn vriendinnen! Die zouden dat nooit doen!" Antwoord: zie boven.)
  • Stel dat een jongen uit de klas van uw dochter haar een dickpic stuurt. (Een plaatje van zijn piemel, om haar een plezier te doen, of om haar in verlegenheid te brengen.) Dan zou uw dochter dat plaatje waarschijnlijk meteen deleten. Zoals het hoort. Maar haar vriendinnen kunnen denken: "Haha! Die gaan we delen met de hele klas, of de hele school!" Helemaal fout. En strafbaar. Maar wel iets waar uw dochter dan op aangesproken kan worden. Omdat die doorzending van háár telefoon afkomstig is. Probeer je daar maar eens uit te praten... (We hebben hier berichten liggen van ouders, waarvan de kinderen voor dit soort dingen - ten onrechte - van school zijn gestuurd. Ten onrechte, maar het gebeurt wel. En scholen zijn niet snel geneigd om hun ongelijk of fouten te erkennen. Waardoor je alsnog met de gebakken peren – en een thuiszittend kind – blijft zitten.)
  • enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts.

P.S. We horen wel eens berichten over scholen die een hele klas aanraden om hetzelfde wachtwoord te kiezen bij het aanmaken van e-mail adressen of andere (school-)accounts. Lekker handig! Maar niet heus. Eerder een recept voor horror-scenario's. Zie boven.

U kunt hieronder reageren op het artikel of u kunt zelf een vraag stellen aan een deskundige. Lees voor het stellen van een vraag ons privacystatement.

Reageer