Leeftijd:

13-16 jaar

Trefwoorden:

world of warcraft

Mijn zoon (15) is verslaafd aan World of Warcraft. Wat kunnen we daaraan doen?

Het antwoord van de deskundige

Op dit soort vragen kunnen we moeilijk antwoord geven, omdat er naar 'game-verslaving' nog maar weinig onderzoek is gedaan. Eigenlijk bestaat het nog helemaal niet, in de reguliere gezondheidszorg. Eventuele adviezen kunnen dus alleen maar gebaseerd zijn op gezond verstand. Voorlopig zou ik gamende jongeren het voordeel van de twijfel willen geven. Zolang het goed gaat op school, zolang ze hun afspraken nakomen, en zolang ze interesse blijven houden in andere dingen en andere mensen, is er weinig aan de hand.

Verslaving

Lang niet alles waar je intensief of gepassioneerd mee bezig bent, is een verslaving. Zelfs niet wanneer het je leven ingrijpend beïnvloedt. Onze kinderpsychiater Aleid Grijpma gaf ooit het voorbeeld van verliefdheid, wat invloed kan hebben op eten, slapen en schoolprestaties. Met verliefdheid ga je echter niet naar een afkick-kliniek. Daarmee is niet gezegd dat jongeren geen problematisch game-gedrag kunnen vertonen: het kan zo obsessief zijn, dat al het andere in de verdrukking komt. Problematisch game-gedrag bestaat wel degelijk. Meestal gaat dat dan ook samen met andere problematiek, zoals problemen in het gezin, op school, geestelijke gezondheidsproblemen, of met drugs of alcohol. Als dat aan de hand is, zoek dan professionele hulp bij een instelling voor geestelijke gezondheidszorg (via de huisarts).

Vluchtgedrag

Een ander begrip dat vaak genoemd wordt in verband met gamen, net als verslaving, is vluchtgedrag. Alle vormen van entertainment zijn in zekere zin een vlucht uit de werkelijkheid. Ook daar wordt veel te ongenuanceerd over gesproken. Er wordt ál te gemakkelijk een beeld geschetst van de gamer als een zielig stukje mens in een donkere wereld, die de werkelijkheid niet aankan en daarom zichzelf terugtrekt in een schijnwereld waar hij steeds verder ingezogen wordt tot hij eraan kapot gaat. Men mag dan graag verwijzen naar voorbeelden in Korea of China, waar inderdaad wel eens iemand dood neervalt van het gamen. Maar aan zulke incidenten, die zich voordoen in volstrekt andere culturen, mag je natuurlijk nooit conclusies verbinden voor Nederlandse jongeren.

Zelf nadenken

Zolang er nog onvoldoende wetenschappelijk onderzoek voorhanden is waar we ons op kunnen baseren, zullen we moeten vertrouwen op ons gezonde verstand, en zelf moeten nadenken. Een goede hulp daarbij is het boek 'Gameverslaving – Probleemgebruik herkennen, begrijpen en overwinnen' van Jeroen Lemmens. Lemmens komt tot de slotsom dat ouders het hoofd koel moeten houden, en met beide benen op de grond moeten blijven staan. De tips die hij geeft, lijken ons alleszins redelijk en nuttig.

Problemen voorkomen

Lemmens geeft de volgende tips, om problemen te voorkomen:

  • bepaal duidelijk wanneer, hoeveel en welke games er gespeeld mogen worden;
  • handhaaf de regels en leg beperkingen op als de regels worden overtreden;
  • laat je kind vóór het spelen eerst zijn huiswerk maken;
  • laat geen games toe in de slaapkamer;
  • probeer samen spelen te bevorderen, maar niet alleen online;
  • speel ook zelf games met of tegen uw kind;
  • laat je kind ten minste een meter afstand tot het scherm bewaren;
  • zorg voor voldoende licht;
  • laat je kind niet gamen vlak voor het slapen.

Drie gouden regels

Het bovenstaande lijstje kan gemakkelijk worden uitgebreid met nog veel meer concrete suggesties. Maar altijd zullen ze neerkomen op mijn eigen drie gouden regels:

  1. Zelfredzaamheid kweken - help pubers hun tijd te leren indelen, discipline te ontwikkelen, thuis én op school. Leer hoe ze zichzelf kunnen belonen met iets leuks (internet) nadat het nodige werk gedaan is.
  2. Positief benaderen - praat niet over 'verslaving' maar over 'verantwoordelijkheid'. Help je kind zich aan de regels en afspraken te houden. Vaak willen ze het wel, maar lukt het ze niet. Versterk hun vaardigheden en voorkom dat ze voortdurend het idee hebben dat ze falen.
  3. Je inleven - begrijp wat ze aan het doen zijn, waarom ze dat zo leuk vinden en hoe dat alle besef van tijd kan doen vergeten. Geniet van wat ze beleven en heb oor voor hun verhalen, zónder vooroordelen.

Kortom: creëer geen problemen waar ze niet zijn, maar schakel hulp in als het gamen eigenlijk een oplossing is voor een onderliggend geestelijk gezondheidsprobleem. En blijf opvoeden.

U kunt hieronder reageren op het artikel of u kunt zelf een vraag stellen aan een deskundige. Lees voor het stellen van een vraag ons privacystatement.

Reageer